Największą wartością publikacji jest konsekwentne przypominanie, że wiek klienta nie może zastępować indywidualnej diagnozy. Autorki pokazują, jak łatwo uznać obniżony nastrój, zmęczenie, wycofanie lub pogorszenie pamięci za naturalny skutek starości i w ten sposób przeoczyć realne potrzeby osoby starszej. Ten mechanizm został opisany konkretnie, bez moralizowania i bez upraszczania odpowiedzialności specjalisty.
Kolejne części dotyczą języka używanego wobec seniorów, granicy między troską a paternalizmem oraz przeniesienia i przeciwprzeniesienia. Szczególnie dobrze działa zestawienie wiedzy z pytaniami do autorefleksji. Ćwiczenia nie sprawdzają, czy psycholog zna właściwą odpowiedź. Pomagają natomiast zobaczyć automatyczne reakcje, które w codziennej pracy mogą ograniczać podmiotowość klienta.
Publikacja ma charakter specjalistyczny, lecz nie zamyka się w języku teorii. Przykłady, skale i zadania kierują uwagę na praktykę gabinetu oraz na pracę zespołu podczas superwizji. Dzięki temu materiał może służyć nie tylko do samodzielnej lektury, ale także jako punkt wyjścia do rozmowy w Centrum Poradnictwa, domu pomocy społecznej lub innej placówce pracującej z osobami w późnej dorosłości.
Najważniejsze pytanie tej publikacji brzmi w istocie: czy pomagając, naprawdę słuchamy osoby starszej, czy jedynie realizujemy własne wyobrażenie o tym, czego powinna potrzebować? "Klient w późnej dorosłości" nie daje jednej gotowej recepty. Daje coś cenniejszego - język do rozpoznawania błędów i odwagę, by poddać własny warsztat krytycznej refleksji.
